Η δολοφονία του ΑΓΙΑΤΟΛΑΧ ΑΛΙ ΧΑΜΕΝΕΪ από τις δυνάμεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ δεν αποτελεί απλώς ένα στρατιωτικό πλήγμα, αλλά μια ενέργεια που αναδιατάσσει βίαια τον παγκόσμιο χάρτη, φέρνοντας την ανθρωπότητα μπροστά σε μια εποχή μεγάλης αβεβαιότητας. Σε αυτή τη νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων, όσοι προοδευτικοί, ανθρωπιστές και «φιλειρηνιστές» επιλέγουν τη σιωπή μπροστά στη
συνεχιζόμενη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, τα πτώματα προσφύγων στο Αιγαίο και κάθε ξεδιάντροπη παραβίαση του διεθνούς δικαίου, φέρουν ακέραιη την ευθύνη. Στηρίζοντας τη στρατηγική συνεργασία με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, γίνονται μάρτυρες μιας βαρβαρότητας που, όπως προειδοποιεί ο AIME CESAIRE, πάντα επιστρέφει.1. Η ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΚΑΙ Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
Δεν χωρούν δάκρυα για έναν αυταρχικό δεσπότη. Ο ΧΑΜΕΝΕΪ υπήρξε ο εκφραστής ενός θεοκρατικού καθεστώτος που κατέπνιξε τις ελευθερίες του ιρανικού λαού, εξόντωσε χιλιάδες αγωνιστές και κομμουνιστές, και απάντησε με αίμα στις πρόσφατες λαϊκές διαμαρτυρίες. Ωστόσο, η αντίθεση στις ΗΠΑ δεν αθωώνει την εσωτερική καταπίεση. Η ελευθερία είναι ενιαία: παλεύουμε για αυτήν τόσο στη Γάζα όσο και στην Τεχεράνη. Η αποδοχή της βαρβαρότητας «αλλού» προετοιμάζει αναπόφευκτα το έδαφος για την αποκτήνωση του δικού μας πολιτισμού.
2. ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ VS ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ
Η δολοφονία του δεν αποτελεί απονομή δικαιοσύνης, αλλά πράξη πλανητικής κρατικής τρομοκρατίας.
Η δικαιοσύνη επιβάλλεται μέσω του νόμου, όχι μέσω του «δικαίου του ισχυρότερου».
Είναι προκλητικό να μιλούν για «δημοκρατία» εκείνοι που διαπράττουν γενοκτονία στη Γάζα.
Οι εξωδικαστικές εκτελέσεις καταλύουν την εθνική κυριαρχία και παραβιάζουν βάναυσα τη διεθνή νομιμότητα.
Αυτή η «παγκόσμια οπισθοδρόμηση» είναι η γάγγραινα που περιγράφει ο CESAIRE: ένα δηλητήριο που ποτίζει τις φλέβες της Ευρώπης μέσα από κάθε συνθήκη που παραβιάζεται και κάθε τιμωρητική εκστρατεία που γίνεται ανεκτή.
3. ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ ΤΟΥ 1953 ΚΑΙ Η ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΚΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ
Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως τραγωδία. Το 1953, η CIA και η Βρετανία ανέτρεψαν τον δημοκρατικά εκλεγμένο ΜΟΧΑΜΕΝΤ ΜΟΣΑΝΤΕΚ επειδή εθνικοποίησε το πετρέλαιο.
«Αν δεν μπορούμε να ελέγχουμε το δικό μας πετρέλαιο, δεν είμαστε πραγματικά ελεύθεροι» – ΜΟΧΑΜΕΝΤ ΜΟΣΑΝΤΕΚ.
Σήμερα, η προώθηση του γιου του Σάχη ως «διάδοχη κατάσταση» αποδεικνύει ότι ο στόχος δεν είναι η απελευθέρωση των Ιρανών, αλλά η μετατροπή της χώρας σε κράτος-μαριονέτα. Αυτή η αντιμετώπιση πηγάζει από έναν ψευδοανθρωπισμό που, κατά τον CESAIRE, ελαχιστοποιεί τα δικαιώματα του ανθρώπου, θεωρώντας τα ελλιπή και μεροληπτικά ανάλογα με τη φυλή και την καταγωγή.
4. ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΤΗΣ ΕΠΟΜΕΝΗΣ ΜΕΡΑΣ
Ο πόλεμος που ξεκινά το 2026 θα είναι μακρύς και αιματηρός. Το Ιράν δεν είναι μόνο του· διαθέτει τεχνογνωσία και τη στήριξη ισχυρών γεωπολιτικών παικτών όπως η Κίνα και η Ρωσία.
Η στάση της ΕΕ: Παραμένει τραγικά απούσα από τη διπλωματία, ανεχόμενη εξελίξεις που θα κληθεί να πληρώσει ακριβά.
Η θέση της Ελλάδας: Απαιτείται καμία εμπλοκή της χώρας μας στα επικίνδυνα τυχοδιωκτικά παιχνίδια των ΗΠΑ.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η δημοκρατία δεν μεταφέρεται με βόμβες. Όταν η βαρβαρότητα χτυπήσει την πόρτα της Δύσης —γιατί θα το κάνει— όσοι έκαναν τα στραβά μάτια δεν θα έχουν το δικαίωμα να σαστίσουν. Ό,τι επακολουθήσει είναι πλέον ευθύνη εκείνων που ανέχθηκαν το έγκλημα.
ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑΣ (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ) - AIME CESAIRE
"Κατ΄αρχάς, θα έπρεπε να μελετήσουμε πώς η αποικιοκρατία καταλήγει να αποπολιτίζει τον αποικιοκράτη, να τον αποβλακώνει με όλη τη σημασία της λέξης, να τον εξευτελίζει, να του ξυπνάει θαμμένα ένστικτα: την απληστία, τη βία, το φυλετικό μίσος, τον ηθικό σχετικισμό.
Πρέπει επίσης να καταστήσουμε σαφές ότι ποσώς ενδιαφέρει τη Γαλλία όποτε κόβεται ένα κεφάλι ή ξεριζώνεται ένα μάτι στο Βιετνάμ, ποσώς ενδιαφέρει τη Γαλλία όποτε βιάζεται ένα κορίτσι, ποσώς ενδιαφέρει τη Γαλλία όποτε βασανίζεται ένας Μαλγάσιος – όλα αυτά προστίθενται απλώς στα κεκτημένα ενός πολιτισμού με όλο και πιο ασήκωτο κουφάρι.
Πρόκειται για μια παγκόσμια οπισθοδρόμηση, μια γάγγραινα που έρχεται για να μείνει, μια εστία μόλυνσης που εξαπλώνεται. Ύστερα από κάθε συνθήκη που παραβιάζουν, κάθε ψέμα που διαδίδουν, κάθε τιμωρητική εκστρατεία που ανέχονται, κάθε φυλακισμένο που αλυσοδένουν τάχα για να τον ανακρίνουν, κάθε πατριώτη που βασανίζουν, ύστερα από τόση προπαγάνδιση της φυλετικής υπεροχής, τόση επίδειξη αλαζονείας, το δηλητήριο πλέον έχει ποτίσει τις φλέβες της Ευρώπης και, αργά αλλά σταθερά, η ήπειρος αυτή οδηγείται στην αποκτήνωση.
Και έτσι, μια ωραία πρωία, οι αστοί ξυπνούν από ένα ισχυρό ανάστροφο σοκ: η Γκεστάπο τρέχει και δεν φτάνει, οι φυλακές γεμίζουν, οι βασανιστές επινοούν, ραφινάρουν, πιάνουν ψιλή κουβέντα πάνω απ’ την προκρούστεια κλίνη.
Βλέπουμε ανθρώπους να σαστίζουν, να αγανακτούν. Τους ακούμε να λένε: «Μα τι περίεργο! Δεν βαριέσαι, όμως – ναζισμός είναι, θα περάσει!». Και κάθονται και περιμένουν, ελπίζουν κιόλας· κρύβονται από την αλήθεια, από το γεγονός ότι έχει επέλθει η βαρβαρότητα, η απόλυτη βαρβαρότητα... ότι τούτον εδώ τον ναζισμό τον υποστήριξαν πριν τους κάτσει στο σβέρκο, τον συγχώρησαν, έκαναν τα στραβά μάτια, τον δικαιολόγησαν, αφού, μέχρι τότε, τον είχαν συνηθίσει να βάζει στο στόχαστρο μονάχα μη Ευρωπαίους.
Ναι, θα άξιζε τον κόπο να μελετήσουμε κλινικά τον ΧΙΤΛΕΡ και τον χιτλερισμό, με κάθε λεπτομέρεια, και να αποκαλύψουμε στην τόσο διαπρεπή, τόσο ανθρωπιστική, τόσο χριστιανή αστική τάξη του 20ού αιώνα ότι, παρότι το αγνοεί, κουβαλάει έναν ΧΙΤΛΕΡ μέσα της, ότι ο ΧΙΤΛΕΡ κατοικεί μέσα της... ότι αυτό για το οποίο δεν μπορεί να συγχωρήσει τον ΧΙΤΛΕΡ δεν είναι το έγκλημα αυτό καθαυτό, το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, δεν είναι ο εξευτελισμός της ανθρωπότητας ως τέτοιας, αλλά το έγκλημα κατά της λευκής ανθρωπότητας.
Αυτό είναι το μεγαλύτερο κατηγορώ μου κατά του ψευδοανθρωπισμoύ: ότι εδώ και τόσα χρόνια ελαχιστοποιεί τα δικαιώματα του ανθρώπου, ότι ο τρόπος που τα αντιλαμβανόταν ανέκαθεν ήταν –και εξακολουθεί να είναι– περίκλειστος και αποσπασματικός, ελλιπής και μεροληπτικός και, εντέλει, ελεεινά ρατσιστικός
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου