Από χθες βράδυ, έχω διαβάσει αρκετά κείμενα για να συμπεράνω για μια ακόμη φορά ότι είμαστε ένας "αδιόρθωτος" λαός που ψαχνόμαστε για καυγά, για διχασμό, για κατάρες, για κομματικά καφενεία, για φθόνο, για να βρίσουμε με ευκολία..., να ειρωνευτούμε αλλά και να εκθειάσουμε, να χειροκροτήσουμε, να αποδοκιμάσουμε, να κολακεύουμε και την ίδια στιγμή να σιχτιρίζουμε ή να τρέχουμε για κανένα ρουσφετάκι ή για καμιά εύνοια σ' αυτόν που λίγο πριν διαολοστέλναμε.....
Όλα εξαρτώνται από το πόσο παντρεμένοι είμαστε με κόμματα, με παραταξιακά δόγματα, κατά πόσο έχουμε εξυπηρετηθεί από καταστάσεις ή έχουμε απορριφθεί, και βέβαια από το πόσο δημοκρατικές ήταν οι κατά καιρούς ηγεσίες που μας έκαναν τη ζωή χαρμόσυνη ή μαύρη...
Με τον ίδιο χαρακτήρα και τα ίδια μυαλά ενεργούμε και από τη στιγμή που ανακοινώθηκε ο θάνατος του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου....
Οι μεν σπεύδουν να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία να αναφερθούν "στα καλά και στα οφέλη" της Βασιλευομένης, παραπέμποντας στο "ψωμί κι' ελιά και Κώτσο Βασιλιά...", οι δε άλλοι καταπιάνονται από τον Όθωνα ακόμα...., που μας τον έστειλε η Γερμανία και πόσο καλός ήταν αυτός και η Αμαλία (ασχέτως του ξύλου που έπεσε στα ισχνά κορμιά των τότε κακοδίαιτων Ελλήνων από τους Βαβαρούς χωροφυλάκους....), επίσης με την δολοφονία του Καποδίστρια, με τα γεγονότα της Μ. Ασίας και τον Βενιζέλο, τα εμφυλιακά, τις αποστασίες, τα κινήματα και την στάση του τέως το 67, τον ρόλο του Κωνσταντίνου Καραμανλή (με τον τρόπο φυγής από τη χώρα και της επιστροφής του) και προφανώς το δημοψήφισμα και το Σύνταγμα του 74 τα οποία υπήρξαν καταλυτικά για την συνέχεια (τα οποία ξαφνικά σήμερα από πρωίας, μνημονεύονται ως "εργαλεία" Δημοκρατίας, από αριστερά και δεξιά, από πολλούς μάλιστα υβριστές του Κ. Καραμανλή..., πιστοποίηση ότι ο διχασμός έπρεπε να περάσει στο ταραγμένο παρελθόν και ότι έπρεπε να ξεκινήσει από το 74 άλλη εποχή, πάση θυσία και γρήγορα πριν προκάνει ξανά η ανωμαλία....).
Όλα αυτά ασχέτως εάν η Δημοκρατία της μεταπολίτευσης μέχρι σήμερα, με τα δύο τρίτα και πλέον του χρόνου με σοσιαλιστικές κυβερνήσεις...., είναι η μόνη υπεύθυνη που μας φόρτωσε με 350 δις € εξωτερικό χρέος και άλλα 250 δις € εσωτερικό χρέος.... που μόνο μια κάθοδος των εξωγήινων με γιομάτα σε χρήμα διαστημόπλοια, θα μας σώσουν...., πράγμα που δεν το βλέπω... Φιλέλληνες εξωγήινοι δεν υπάρχουν...
Η Βασιλεία στην Ελλάδα είχε τις σημαντικές της στιγμές, αλλά και τις πάρα πολύ δυσάρεστες. Δεν θα κάτσω να τις περιγράψω γιατί θα πρέπει να εκτεθώ σε συζήτηση με όλα τα καφενεία που από χθες άνοιξαν μεσάνυχτα..., ψήνουν αβέρτα καφέδες και δεν προλαβαίνουν να σερβίρουν τους "σοφούς" βασιλικούς και αντιβασιλικούς που αγορεύουν ως συνήθως με βάση τη "δική" τους παράταξη και τα δικά τους απωθημένα.... (στο facebook τα πιο πολλά καρεκλαδικα καφενεία....)..
Το μόνο που υποχρεούμαι να πω και ας κράξει όποιο καφενείο θέλει...., είναι για τον Έλληνα με την έννοια της ανώτερης φυλής που κάποτε υπήρξε (...τονίζω και πιστεύω στο "κάποτε υπήρξε"...), η προσβολή νεκρού ήταν η χειρότερη ατίμωσή του νεκρού, αλλά και του ζωντανού που τον περιφρονούσε, τον εξύβρισε ή απλώς καθυστέρησε να τον ενταφιάσει...
Κατά την τότε αντίληψη, η καθυστέρηση ταφής του νεκρού που οδηγούσε στο να μην γίνεται δεκτή η ψυχή του από τον Άδη υπέφερε, μιας και οι άλλες ψυχές την απωθούσαν από τη “συναναστροφή” τους.... Αξίζει να διαβάσουμε ξανά και ξανά τον Όμηρο όταν αναφέρεται στον νεκρό Πάτροκλο, να ζητάει από τον Αχιλλέα να θάψει το σώμα του: «θάπτε με ό,τι τάχιστα πύλας Αϊδαω περήσω»...
Ας γίνει λοιπόν ότι προβλέπει το πρωτόκολλο, ήρεμα και πολιτισμένα, αρκεί να μην ξεθαφτούν μίση, να μην φτιάξει ο κάθε Ρωμιός το δικό του πρωτόκολλο, να καταλαγιάσει η ανόητη διχογνωμία για την ιστορία (η ιστορία δεν αλλάζει και είναι κομμάτι από εμάς....), να μην υπάρξουν βλακώδη άνευ ουσίας αφηγήματα, πολιτικές λεηλασίες ενός θανάτου λόγω προεκλογικής περιόδου και το κυριότερο, ουδεμία παρέκκλιση από το 1974, όχι από την οικογένεια του αποβιώσαντα, αλλά από το "καφενείο" των νοσταλγών της βασιλευομένης...
Αφήνουμε το γεγονός να εξελιχθεί με σιωπή, ευγένεια και σκέψη, σαφέστατα με ιστορικές αναδρομές στα ράφια των βιβλίων, και το κυριότερο, χωρίς κατάληψη του νου από δόγματα και φόβο (κάποιοι στην αριστερά ήδη εκδηλώνονται, λες και φοβούνται τον νεκρό.... ενώ στο απέναντι καφενείο άλλοι ετοιμάζονται να εκδηλώσουν την αγάπη και τον σεβασμό τους με αντεγκλήσεις και με κραυγές εκτός εποχής...)... Άρχισαν από το πρωί... Οι άνθρωποι σε τούτο τον τόπο είναι ασυγκράτητοι, ομιλούν πριν σκεφτούν, μόνο αυτοί γνωρίζουν τα πάντα, την δε ιστορία την διαβάζουν με κομματικά μονόκλ.., ή δεν την ανοίγουν ποτέ...
Η χώρα έχει πολλά, σοβαρότερα και ζωντανά προβλήματα που απαιτούν τέχνη θηριοδαμαστή...., δεν υπάρχουν περιθώρια για διχασμούς και αυτό ουδέποτε το κατάλαβε ο Ρωμιός... Πάντα σέρνονταν από δω κι' από κει..., ως φιλοεγγλέζος, φιλογάλλος, φιλοβαυαρός, φιλορώσος, τώρα σαν φιλοαμερικάνος (παρά τις ίσες αποστάσεις των ΗΠΑ από τη χούντα της Άγκυρας....) και πάει λέγοντας... Με τις ιδιότητες όμως του φιλέλληνα, ή του αμόλυντου από κόμματα αγνού πατριώτη Έλληνα, ή ακόμη του σκέτου Έλληνα, να αποτελούν ντροπή, συστολή και αποφυγή... Ξευτίλα και λοβοτομή με στρατιά υπεύθυνους εκ των πολιτικών μας και όχι της Δημοκρατίας μας... Η Δημοκρατία είναι έννοια. ιδέα, πίστη και σύστημα... αλλά οι πολιτικοί είναι υποτίθεται οι λειτουργοί της, μαζί με τους πολίτες απολύτως "συνυπεύθυνοι".... Κι΄εκεί υπάρχει πολύ ψωμί για μπόλικη κουβέντα, αλλά άλλη φορά....
Η ιστορία γράφτηκε και γράφεται συνεχώς..., τα γεγονότα ταξινομήθηκαν και κρίθηκαν από ιστορικούς, και πολλά περισσότερα θα ξαναγραφούν, ενώ τα καφενεία (τα πραγματικά ή τα ραδιο-τηλεοπτικά) θα συνεχίσουν για κάποιο χρόνο ακόμα, να ψήνουν καφέδες, ανάμεσα σε βρισιές, αλαλαγμούς, χολή, μίση, καυγάδες ανόητων, κομματικές τυφλώσεις, άγνοια, εχθρούς ή λάτρες του στέμματος και της βασιλευόμενης (μέχρις ότου ο ίδιος ο χρόνος θα τα σβήσει όλα, με μια νεολαία ούτε που θα ενδιαφέρεται, ούτε θα "γουστάρει" να διαβάζει πλέον ιστορία....)...
Άκαρπα επομένως και άνευ πρακτικής σημασίας όλα τα συμπεράσματα του καφενέ και οι κραυγές από χθες τη νύχτα, όταν όλα μετά την κηδεία θα ξαναξεχαστούν...
Μετράει μια ισχυρή και αδιάφθορη δημοκρατία που θα καταφέρνει να βλέπει μπροστά και να μην αγκιστρώνεται στο παρελθόν... Το παρελθόν ανήκει στις βιβλιοθήκες..., στις διατριβές και στο κατά πόσο αντλούνται διδαχές...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου