Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΧΑΜΕΝΕΪ, Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΒΕΒΑΙΟ ΜΕΛΛΟΝ

Η δολοφονία του ΑΓΙΑΤΟΛΑΧ ΑΛΙ ΧΑΜΕΝΕΪ από τις δυνάμεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ δεν αποτελεί απλώς ένα στρατιωτικό πλήγμα, αλλά μια ενέργεια που αναδιατάσσει βίαια τον παγκόσμιο χάρτη, φέρνοντας την ανθρωπότητα μπροστά σε μια εποχή μεγάλης αβεβαιότητας. Σε αυτή τη νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων, όσοι προοδευτικοί, ανθρωπιστές και «φιλειρηνιστές» επιλέγουν τη σιωπή μπροστά στη

Ελίνα Μακρή: Πως επιδρούν οι βιομηχανικές Ιχθυοκαλλιέργειες

 

«ΕΝΕΡΓΗ ΜΑΧΗ»

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΑΙ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΣΤΕΝΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΟΜΟ  «ΕΝΕΡΓΗ ΜΑΧΗ» (2)

Ενώ ο υπουργός Υγείας ΑΔΩΝΙΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ αναλώνεται σε αναλύσεις τύπου VAR για να καλύψει την κατάρρευση του ΕΣΥ, ένα νομοσχέδιο-μαμούθ ψηφίζεται για τις πυρκαγιές, γεννώντας περισσότερη καχυποψία παρά σιγουριά.

ΟΤΑΝ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΥΠΕΡΒΑΙΝΟΥΝ ΤΟΝ ΝΟΜΟ

Το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη σχεδιασμού στα χαρτιά, αλλά η σκληρή πραγματικότητα που

Καθαρό δάσος ή γυμνό δάσος;

ΔΑΣΙΚΗ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ- ΔΑΣΙΚΕΣ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ

Παύλος Κωνσταντινίδης ·

Καθαρό δάσος ή γυμνό δάσος;

Όταν η πρόληψη αντιμετωπίζεται με οικολογική αφέλεια.

Τα τελευταία χρόνια η δημόσια συζήτηση για την αντιπυρική προστασία κυριαρχείται από τη λέξη «καθαρισμός». Το πρόγραμμα Antinero και η εφαρμογή ελεγχόμενων καύσεων προβάλλονται ως εργαλεία πρόληψης. Η μείωση της καύσιμης ύλης είναι πράγματι αναγκαία. Το ερώτημα όμως είναι άλλο. Πόση και με ποιον τρόπο.

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑΤΙΚΗ ΑΠΟΣΤΑΣΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Η Ρήξη του Αρχέγονου Δεσμού

Κάποτε, η σχέση μας με τη γη ήταν οργανική. Ο άνθρωπος της υπαίθρου, δουλεύοντας τη γη με παραδοσιακά μέσα, δεν ένιωθε κυρίαρχος, αλλά συνεργάτης της φύσης. Υπήρχε ένας σεβασμός που πήγαζε από την άμεση επιβίωση και μια αισθητική αντίληψη που εξανθρώπιζε τον χώρο χωρίς να τον καταστρέφει. Σήμερα, αυτός ο δεσμός έχει σπάσει. Μετά τη βιομηχανική έκρηξη, περάσαμε από τη

Αγροτική Ελλάδα και Αγροτική Πολιτική

 

ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΣΕΚΛΕΖΙΩΤΗΣ

· Αγροτική Ελλάδα και Αγροτική Πολιτική.... Βιώνουμε την παράδοση άνευ όρων στη φθορά ; (για όσους ενδιαφέρει) Και ας μου λένε φίλοι μου και φίλοι Καθηγητές των Γεωπονικών Επιστημών, ότι επιμένω να γίνομαι Δον Κιχώτης, ότι μυαλό δεν βάζω, ότι χτυπάω στου κουφού την πόρτα, ότι χαλάω χρόνο και σάλιο τζάμπα, ότι είμαι αδιόρθωτος.... και επειδή αυτά ισχύουν.... Για πολλοστή φορά ξαναπευθύνομαι στο Ελληνικό "κράτος"..., σ' αυτό το γνωστό, το άμαθο και ξεροκέφαλο "κράτος", της δυστοκίας και ανάπηρο, ένα πολυόροφο άσυλο παραγεμισμένο με κομματικούς διορισμούς, συνδικαλιστές, πολιτικούς φίλους, κουμπάρους ανεψιούς και ανιψιές.., αυτό που τίποτε δεν μπορεί να πράξει για να χαρεί έστω ελάχιστα, ο κάθε πικραμένος... Κλείνεις τα εργοστάσια ζαχάρεως…. Κλείνεις την Αγροτική Τράπεζα…. Κλείνεις Οργανισμό Βάμβακος... Κλείνεις τον Οργανισμό καπνού.. Κλείνεις το Ινστιτούτο Καπνού.. Κλείνεις την Τράπεζα Γενετικού Υλικού... Ακρωτηριάζεις Ινστιτούτα Ερευνών και δεν χρηματοδοτείς την Έρευνα... Ανέχεσαι χιλιάδες Γεωπόνους και Τεχνολόγους Γεωπόνους στην ανεργία, στα αλλότρια ή στην εγκατάλειψη της χώρας... Χάνεις

παραδοσιακές καλλιέργειες και παραγωγές, ενώ προτιμάς να αναπληρώνεις με εισαγωγές δημιουργώντας εξαρτήσεις.. (τραγικές οι μειώσεις και εξαφάνιση σε σταφίδα σουλτανίνα, σουσάμι, μαλακά σιτάρια, ποικιλίες γλυκού καλαμποκιού, ποιοτικά & αρωματικά καπνά, φακές, ρεβίθια, ξερά φασόλια λευκά και μαυρομάτικα, λεμόνια, πατάτες, ντομάτα, αράπικο φιστίκι, φουντούκι, αμύγδαλο, δαμάσκηνο, κυδώνι, λαχανικά και φρούτα διάφορα νωπά και μεταποιημένα, κλπ, κλπ....) Πολεμάς το καταπληκτικό

ΘΥΣΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΦΥΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΕ; Η ΜΕΛΕΤΗ-ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΥΞΑΡΙΑ

ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ: ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΚΑΤΗ (ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ) | ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

Η πρόσφατη μελέτη του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, που δημοσιεύτηκε στο διεθνές περιοδικό LAND, αναδεικνύει το «φαραωνικό» αιολικό έργο στο όρος Πυξαριάς της Κεντρικής Εύβοιας ως ένα ακραίο παράδειγμα ακατάλληλου χωροταξικού σχεδιασμού. Η έρευνα αποκαλύπτει ότι η προσπάθεια για ενεργειακή μετάβαση, όταν γίνεται χωρίς επιστημονικά κριτήρια, μπορεί να οδηγήσει σε μη αναστρέψιμη οικολογική καταστροφή.

Καλήν εσπέραν άρχοντες,

Καλήν εσπέραν άρχοντες, κι αν είναι ορισμός σας… Από νωρίς το πρωί αντιλαλούσανε οι ρούγες κάθε παραμονή Χριστουγέννων. Πηγαίνανε πάνω κΚαλήν εσπέραν άρχοντες, κι αν είναι ορισμός σας… Από νωρίς το πρωί αντιλαλούσανε οι ρούγες κάθε παραμονή Χριστουγέννων. Πηγαίνανε πάνω κάτω τα κοπέλια, μόνα τους ή σε ομάδες, να πούνε τα κάλαντα και να βρούνε δικαιολογία να γυρίζουνε ολημερίς μες στο χωριό χωρίς να τα μαλώσει κανένας που αργήσανε. Αλλος κρατούσε τρίγωνο, άλλος λαγούτο, άλλος μια λύρα ή ένα σφυροχάμπιολο κι άλλος μονάχα τη φωνή του.

Σόμπες και παραστιές ανάβανε απ’ το χάραμα κι αχνίζανε παντού οι καμινάδες. Είχανε σφάξει οι νοικοκύρηδες τον χοίρο, φτιάχνανε κι οι κυράδες τα γλυκά τους κι ανοίγανε φύλλο για τα καλιτσούνια τους, τα παραγεμισμένα με αγριόχορτα. Μοσκοβολούσε η γειτονιά μάραθο και τσιγαρισμένο ξύγκι. Χτυπάγανε τις πόρτες οι πιτσιρικάδες, λέγανε το τραγούδι τους –άλλοι με πάθος κι άλλοι βαριεστημένα, ανάλογα τα κέφια, μα και το σπιτικό που τους υποδεχότανε– και περιμένανε το κέρασμα μες στο καλάθι που κρατούσε ο πιο μικρός απ’ την παρέα. Μελομακάρουνα και κουραμπιέδες, ρόγδια και καλιτσούνια, μανταρινοπορτόκαλα, ό,τι βρισκόταν στον καθένα. Κι αν τύχαινε ανέλπιστα να πέσει και κανένα δίφραγκο, προμήνυε γερό καβγά για το μοιράσι· συνήθως ο συμβιβασμός κατέληγε σε σβούρες ή

ΚΑΛΑΝΤΑ

Χριστούγεννα Πρωτούγεννα πρώτη γιορτή του χρόνου

για ‘βγάτε, ιδέστε, μάθετε το που ο Χριστός γεννιέται.

Γεννιέται κι αναθρέφεται με μέλι και με γάλα

το μέλι τρων οι άρχοντες, το γάλα οι αφεντάδες

και το μελισσοχόρταρο το λούζουντ' οι κυράδες.

Κυρά ψηλή, κυρά λιγνή, κυρά γαϊτανοφρύδα

κυρά μ' όντας στολίζεσαι να πας στην εκκλησιά σου

βάνεις τον ήλιο πρόσωπο και το φεγγάρι αγκάλη

και τον καθάριο αυγερινό τον βάνεις δαχτυλίδι.

Εδώ που καλαντίσαμε πέτρα να μη ραΐσει

και ο νοικοκύρης του σπιτιού χρόνους πολλούς να ζήσει.

Εμείς εδώ δεν ήρθαμε να φάμε και να πιούμε

μόνο σας αγαπούσαμε κι ήρθαμε να σας δούμε.

Δώστε μας και τον κόκορα δώστε μας και την κότα

δώστε μας και πέντε - έξι αυγά να πάμε σ' άλλη πόρτα.

Καλήν εσπέραν άρχοντες

Καλήν εσπέραν άρχοντες, κι αν είναι ορισμός σας… Από νωρίς το πρωί αντιλαλούσανε οι ρούγες

κάθε παραμονή Χριστουγέννων. Πηγαίνανε πάνω κάτω τα κοπέλια, μόνα τους ή σε ομάδες, να πούνε τα κάλαντα και να βρούνε δικαιολογία να γυρίζουνε ολημερίς μες στο χωριό χωρίς να τα μαλώσει κανένας που αργήσανε. Αλλος κρατούσε τρίγωνο, άλλος λαγούτο, άλλος μια λύρα ή ένα σφυροχάμπιολο κι άλλος μονάχα τη φωνή του.
Σόμπες και παραστιές ανάβανε απ’ το χάραμα κι αχνίζανε παντού οι καμινάδες. Είχανε σφάξει οι νοικοκύρηδες τον χοίρο, φτιάχνανε κι οι κυράδες τα γλυκά τους κι ανοίγανε φύλλο για τα καλιτσούνια τους, τα παραγεμισμένα με αγριόχορτα. Μοσκοβολούσε η γειτονιά μάραθο και τσιγαρισμένο ξύγκι.
Χτυπάγανε τις πόρτες οι πιτσιρικάδες, λέγανε το τραγούδι τους –άλλοι με πάθος κι άλλοι βαριεστημένα, ανάλογα τα κέφια, μα και το σπιτικό που τους υποδεχότανε– και περιμένανε το κέρασμα μες στο καλάθι που κρατούσε ο πιο μικρός απ’ την παρέα. Μελομακάρουνα και κουραμπιέδες, ρόγδια και καλιτσούνια,

«Δουλεύαμε σκληρά, παιδί μου»,

Δημήτρης Σγούρος

ΣΤΙΣ ΑΚΡΕΣ του δρόμου, εκεί που οι ταμπέλες γράφουν Αχλαδερή, Μονόδρι, Βρύση, η ιστορία μοιάζει να έχει παγώσει σε μια αιώνια αναμονή. Είναι οι εργάτες του λιγνιτωρυχείου Αλιβερίου, φιγούρες σκαμμένες από την ίδια τη γη που δάμαζαν, που στέκονται ακόμα εκεί, στη νοητή γραμμή της επιστροφής. Με το βλέμμα καρφωμένο στο βάθος του ορίζοντα, περιμένουν τα φορτηγά-καμιόνια, εκείνα τα βαριά οχήματα που θα τους μεταφέρουν πίσω στη ζωή, πίσω στη ζεστασιά ενός σπιτικού που τους καρτερά.

Η βάρδια έχει τελειώσει, όμως το βάρος της δεν τους εγκαταλείπει. Κατάκοποι, με τα χέρια ροζιασμένα και τις πλάτες κυρτές από τον μόχθο, νοσταλγούν τη λύτρωση. Ένα πιάτο ζεστό φαγητό και λίγες ώρες ύπνου πριν το επόμενο προσκλητήριο. Τα πρόσωπά τους, όταν τα κοιτάς σήμερα στις παλιές φωτογραφίες, μοιάζουν με ήρωες από ασπρόμαυρο κινηματογράφο μιας Ελλάδας που δεν λύγισε. Είναι πρόσωπα γνωστά, δικά μας, που κουβαλούν πάνω τους μια ολόκληρη εποχή, τις δεκαετίες του ’50 και του ’60, τότε που η μοίρα της Εύβοιας γραφόταν με κάρβουνο και αλμύρα.

Στις γαλαρίες του Μπρινιά, εκεί που το φως του ήλιου δεν έφτανε ποτέ, ο Μήτσος,

Το φεγγάρι και ο ήλιος

Το φεγγάρι και ο ήλιος ήταν κάποτε φίλοι και βάδιζαν στον ουρανό χέρι με χέρι. Μια μέρα όμως μπροστά σε μια βρύση μάλλωσαν για το ποιός φέγγει περισσσότερο. Μέτα από τα λόγια, πιάστηκαν στα χέρια και σε μια στιγμή ο ήλιος άρπαξε μια φούχτα λάσπη και την πέταξε με θυμό